آدما اشک منو نمی بینن

گریه ی بی صدا خیلی بد تره

ریشه ی غمی که کاشتی تو دلم

نمی ذاره عشق تو یادم بره

آدما می گن که دیوونه شدم

آره راست می گن خودم خوب می دونم

دیگه مجنونم ازم عاقل تره

واسه ی همین نمی خوام بمونم

امروز از کوچه ی تو رد می شدم

که هواش عطر تو رو برام داره

چه کلنجاری می رفتم با چشام

تا نذارم دیگه بارون بباره

وقتی که قدم زنون رد می شدم

یاد اون عشق قدیمی زنده شد

با همه تلاشی که کرده بودم

باز دوباره اشک من برنده شد

می چکید اشکم رو جای رد پات

که ازش گلهای رنگی در بیاد

میون حرفای گنجشکای شهر

شنیدم دلت می گفت منو می خواد

انگاری هنوز تو بودی که می گفت

تا ابد میاد و پهلوم می مونه

چی شد اما که پشیمون شدی باز

اینو حتی اوس کریم نمی دونه

تک نگاهم رو زدم به آسمون

ولی حتی خدا اشکمو ندید

اونی که دنبال عشقشم هنوز

حیف که فریاد منو نمی شنید

یاد لبخندای روز اول و

یاد گریه های آخر کردم

جایی واسه من نذاشتی که حالا

دوباره بتونم و بر گردم

آره تو رفتی ولی ناز نگات

هنوزم سینه ام و آتیش می زنه

وقتی عکستو تو دفتر می بینم

هنوزم دلم می گه مال منه

این گناه منه که عاشقتم

خودتم خوب می دونی دوست دارم

ولی باز با همه ی عاشقیام

وقتشه دوباره تنهات بذارم

لگد اشکای روی گونه هام

باغ لبخندمو می خشکونه

یاد تو مثل غباری که گذشت

تا ابد توی دلم می مونه ...

عید سعید فطر، عید
آسودگی از آتش غفلت و رهیدگی
از زنجیر نفس، بر میهمانان
حضرت حق مبارک باد.

«عید فطر روزى است که خداوند آن را از میان دیگر روزها بر گزیده است
و ویژه هدیه بخشیدن و جایزه دادن به بندگان خویش ساخته و آنان
را اجازه داده است تا در این روز نزد حضرت او گرد آیند و بر خوان کرم
او بنشینند و ادب بندگى بجاى آرند، چشم امید به درگاه او دوزند
و از خطاهاى خویش پوزش خواهند، نیازهاى خویش به نزد او آرند و
آرزوهاى خویش از او خواهند و نیز آنان را وعده و مژده داده است که هر
نیازى به او آرند، برآوره و بیش از آنچه چشم دارند به آنان ببخشند و از
مهربانى و بنده‏ نوازى، بخشایش و کارسازى در حق
آنان روا دارد که گمان نیز نمی‏برند.»