دیگر امید وار کدامین اجابتم؟


وقتی صدای تو به من نمی رسد

علامه مجلسی !!در کتاب حلیه المتقین ؛ در آداب زن گرفتن می نویسد :
....بدان که : زن به منزله قلاده ای است که در گردن می افکنی !!پس ببین که چگونه قلاده ای برای خود میگیری .
زنی پیدا کن که مانند تو باشد و شایسته آن باشد که فرزند از او بهم رسانی . و برای مال و جمال زن مگیر که از هر دو محروم شوی .
زنی طلب کن که باکره و خوشبو و گندمگون و فراخ چشم و میانه بالا و سیاه چشم باشد و گردنش خوشبو و قوزک پایش پر گوشت باشد .
ملا باقر مجلسی همچنین می نویسد :
لازم است بر زن اطاعت شوهر کند و نا فرمانی از او نکند . بی رخصت او از خانه بیرون نرود . خود را برای شوهر خوشبو و زینت کند و هر بامداد و شام خود را بر او عرضه کند !!!
و اما حق زن بر مرد آنست که :
او را سیر کنی و بدنش را بپوشانی و اگر بدی کند بر او ببخشی و عفو کنی ؛ و هر سه روز یکمرتبه گوشت برای او بیاوری !! و رنگ و حنا و سرمه هر ششماه یکبار برای او بیاوری .و خانه اش را خالی مگذار . با او احسان کن زیرا که زن اسیر مرد است !!!و در کار با آنها مشورت مکن که رای ایشان ضعیف است . و ایشان را پیوسته در پرده دار و بیرون مفرست و تا توانی چنان کن که بغیر از تو مردی را نشناسد و نبیند !!!و ایشان را از استماع ساز و نوا ؛و شنیدن خوانندگی و غنا ؛ و بیرون رفتن از خانه ؛ و آمد و شد با بیگانه ؛ و رفتن به حمام ها و مساجد و عروسی ها منع کن .
چرخ رشتن را تعلیم او کن و او را بیکار مگذار که شیطان او را به فکرهای باطل می اندازد و میل به سیر و تفرج و خود آرایی و خود نمایی میکند .
هر چه گوید او را اطاعت نکن . و از برای سیر به حمام ها و عروسی ها و عزاها و عید ها او را اذن مده که هر که طاعت زن خود کند ؛ خدا او را سرنگون در جهنم اندازد !!!!!!

سعدی نیزمیفرماید :
چو زن راه بازار گیرد ؛ بزن !!!
و گرنه ؛ تو در خانه بنشین چو زن
ز بیگانگان چشم زن دور باد
چو بیرون شد از خانه ؛ در گور باد !!!!

یاد یکروز

خفته بودیم و شعاع آفتاب
بر سراپامان بنرمی می خزید
روی کاشی های ایوان دست نور
سایه هامان را شتابان می کشید

موج رنگین افق پایان نداشت
آسمان از عطر روز آکنده بود
گرد ما گوئی حریر ابرها
پرده ای نیلوفری افکنده بود

«دوستت دارم» خموش و خسته جان
باز هم لغزید بر لب های من
لیک گوئی در سکوت نیمروز
گم شد از بی حاصلی آوای من

ناله کردم: آفتاب . . . ای آفتاب
بر گل خشکیده ای دیگر متاب
تشنه لب بودیم و او ما را فریفت
در کویر زندگانی چون سراب

در خطوط چهره اش ناگه خزید
سایه های حسرت پنهان او
چنگ زد خورشید بر گیسوی من
آسمان لغزید در چشمان او

آه . . . کاش آن لحظه پایانی نداشت
در غم هم محو و رسوا می شدیم
کاش با خورشید می آمیختیم
کاش همرنگ افق ها می شدیم